|
Heinz Hermann Polzer (Thun, 24 augustus 1919), beter bekend onder zijn pseudoniem Drs. P, is een Nederlandse tekstschrijver/componist/pianist en zanger van eigen Nederlandstalige liedjes. Uit dankbaarheid jegens de Zwitserse autoriteiten, die hem hielpen in de Tweede-Wereldoorlog, handhaafde hij zijn Zwitserse nationaliteit.
Drs. P is vooral bekend geworden met nummers als Dodenrit ("Trojka hier, trojka daar"), De veerpont ('Heen en weer...'), Het Trapportaal, Knolraap en lof, schorseneren en prei en De zusters Karamazov ("tante Constance en tante Mathilde").
Zijn bijdrage aan de beschrijving en ontwikkeling van de versleer leidde na jarenlange studie en innovatieve creativiteit in 2000 tot een standaardwerk van wetenschappelijke allure: Versvormen. Leesbaar handboek, uitgegeven door non-profit-uitgeverij De Stiel.
Heinz Polzer werd geboren in Thun (Zwitserland), als zoon van een Nederlandse moeder en een Oostenrijkse vader. In zijn derde levensjaar, na de scheiding van zijn ouders, verhuisde hij met zijn moeder naar Nederland. Hoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond, en hij 'tot in de haarvaten' verweven is met de Nederlandse taal, heeft Polzer altijd zijn Zwitserse nationaliteit aangehouden. Gevraagd naar de reden waarom hij nooit de Nederlandse nationaliteit heeft aangevraagd, antwoordde Polzer dat hij de Zwitserse nationaliteit "leuk" vond en hij geen noodzaak zag van nationaliteit te veranderen (de werkelijkheid was anders: tot twee maal toe hielden de Zwitsers hem uit handen van de Duitsers, die hem wegens studentikoze overmoed hadden gevangen gezet. De tweede keer sleepten zij hem, bij wijze van spreken, net op tijd weg voor het vuurpeloton). Dit betekende wel dat hij naar Zwitserland moest uitwijken en daar zijn militaire dienstplicht moest vervullen. Hij werd ingedeeld bij de geneeskundige troepen.
Na de oorlog was hij barpianist (voor de Amerikaanse bevrijders in Parijs), vertaler en copywriter (in Indonesië). Vanaf 1964 ging hij optreden met eigen liedjes, zichzelf begeleidend op de piano.
Polzer is getrouwd op 24 augustus 1964. Zijn echtgenote, Mieke Burgers, heeft er steeds naar gestreefd onbekend te blijven. Het paar leidt na de beëindiging van de actieve loopbaan van Polzer een zeer teruggetrokken leven zonder veel externe contacten.
De artiestennaam Drs. P, bedacht door Willem Duys, verwijst naar de academische graad van doctorandus (afgekort: drs.) in de economie, die Polzer aan de Nederlandse Economische Hogeschool (nu Erasmus Universiteit) behaalde. Zijn studentenjaren vielen in de bezettingstijd, en zijn schrijfsels over de kwajongens Ben en Dolf (die op hun broek kregen van hun oom Sam) brachten hem in het gevang. De studentenvereniging waar Drs. P destijds lid van was, het Rotterdamsch Studenten Corps, moest er zelfs zijn deuren voor sluiten.
Nota bene: Drs. P schrijft men mèt punt achter Drs maar zónder punt achter P, "Drs. P" dus.
Het bekendste lied van Drs. P is wellicht Dodenrit, dat verhaalt van de fatale tocht van een gezin naar Omsk, waarbij de gezinsleden, achtervolgd door hongerige wolven, één voor één worden opgeofferd om tijd te rekken. Maar helaas: Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.
Heinz Polzer gebruikte de volgende pseudoniemen: Drs. P, een kindervriend, Drs. S, Geo Staad, Coos Neetebeem, Kirsten Wiedeman, Wilson Hode, Lars Brahe, M. de Gans, Henry van Kol, Cyriel P. Licentiaat, Henry Smith, Ludwig Otto Stadtherr en Alois Mückenspucker.
Hij staat bekend om zijn stem die niet onzuiver is, maar weinig geschoold klinkt. Net zo kenmerkend zijn de doordachte en poëtische teksten met vele grappige vondsten. Zijn optredens waren karakteristiek door een wat statige en tegelijkertijd studentikoze stijl. Hij gaf tot 1996 optredens in het land.
Ook verscheen een groot aantal grammofoonplaten (Singles en LP's: (zie externe links voor zijn discografie). Eén van eerste LP's was "Drs. LP" (CNR 1965), met een tiental door hemzelf gezongen liedjes in een bijzonder arrangement (Ruud Bos), waaronder "De gezusters Karamazov", "Café-Chantant", "Goud...goud!", "Harde Smart", en "Het trapportaal".
Drs. P publiceerde talrijke dichtbundels en boeken over het 'dichten', over reclame en over reizen. Hij introduceerde de versvorm ollekebolleke in Nederland, een licht aangepaste variant van de Amerikaanse higgledy piggledy of double dactyl (ontworpen door de hoogleraar Anthony Evan Hecht). Begin jaren '80 schreef Drs. P teksten voor het KRO-radioprogramma "Kruis of Munt" dat ging over land- en tuinbouw. Hieraan zijn onder meer de liederen Knolraap (en lof, schorseneren en prei), Bieten en Banaan te danken.
In 1999 verscheen een verzamelbundel met liedteksten, samengesteld door Ivo de Wijs met de naam Tante Constance en tante Mathilde, een verwijzing naar het nummer De zusters Karamazov.
In 2004 , bij gelegenheid van Heinz Polzers 85ste verjaardag, stelde Cees van der Pluijm een representatieve bloemlezing van Drs. P's verzamelde gedichten samen:Toenemend Feestgedruis.
In het VPRO-kinderprogramma Villa Achterwerk is in het onderdeel "Drs. P op teevee" een aantal liederen van Drs. P voorzien van nieuwe filmpjes met Wil van der Meer in de rol van Drs. P.
Drs. P debuteerde op 44-jarige leeftijd in 1964 in zwart/wit op televisie in het AVRO-programma Voor de Vuist Weg van Willem Duys, met het lied Het trapportaal. Zes jaar later pas, verscheen hij weer op tv in het KRO-magazine Verslag op Dinsdag , waarin hij buiten, voor de poort van de voormalige Veemarkt te Amsterdam, optrad tezamen met de Zingende Tramconductrice en de Zingende Straatveger – een look-alike van Toon Hermans – die daardoor later een baan als portier van Theater Carré kreeg. De maker van het filmpje Theo Uittenbogaard, vergezelde met cameraman Jan de Bont Drs. P in de trein, vijf jaar later, voor het VPRO-programma 'Het Gat van Nederland' naar Brussel (België), waar de doctorandus een praline kocht in de Galerie de la Reine en een fameus danslokaal bezocht in de Rue de Catherine. Deze bijdrage was kortheidshalve getiteld: 'P. te B.' Ten slotte informeerde Uittenbogaard bij Drs. P voor de RVU-serie Mooie Woorden in 1995 naar de tegenstelling tussen smartlap en levenslied in de aflevering getiteld: 'Kromme tenen. Echte tranen'. Overigens trad de Drs. talloze malen op in televisieprogramma's, meestal als zanger en begeleider van zijn eigen teksten.
In oktober 2006 werd de eerste documentaire vertoond die over Drs. P gemaakt werd. De titel was Niet van talent gespeend door regisseur Frank van Osch bij AVRO's Close Up. Later werd dezelfde documentaire ook vertoond in enkele filmtheaters. Op 12 oktober 2006 verscheen de documentaire met aanvullend livemateriaal, interviews en videoclips op DVD.
|
