|
Op 7 juni 1942 ziet Anneke Grönloh het levenslicht in Tondano, op het eiland Noord-Celebes. Haar vader, de Haagse sergeant-majoor Grönloh, is dan al in een krijgsgevangenenkamp opgesloten.
Van de Japanse bezetters krijgt het kind de naam 'Yokkot-jang', wat 'klein zusje' betekent.
Anneke brengt haar jeugd door in jappenkampen, waar haar moeder een belangrijke rol vervult in het hooghouden van het moreel onder de vrouwen en kinderen.
Als haar vader na de oorlog thuiskomt, kan hij meteen Anneke's eerste optreden beleven. Voor de Nederlandse militairen zingt zij de kinderliedjes die ze van haar moeder leerde. Chocolade en pinda's zijn haar gage.
In 1949 komt het gezin naar Nederland, waar uiteindelijk in Eindhoven een vaste stek wordt gevonden. Op school is Anneke actief bezig met cabaret. De Belgische impresario Jos de Mol biedt haar een contract aan. Op zestienjarige leeftijd treedt zij weer op voor militairen, maar nu in Duitsland en België. Haar artiestennaam is ook dan nog 'Yokkot-jang', maar haar gage bedraagt nu 25 gulden; een aanzienlijk bedrag in die dagen.
Op het Gemeentelijk Lyceum in Eindhoven komt zij in contact met Peter Koelewijn. Die zit een klas hoger en speelt al in een eigen band: Peter En Zijn Rockets. Samen met die jongens fleurt Anneke menige feestavond op. Zij staat daar inmiddels bekend als 'Miss Dynamite'.
Na het behalen van het diploma gaat Anneke werken bij de DAF-fabrieken. Eerst bij het secretariaat en later op de rekenkamer. Lang duurt die baan echter niet, want op 19 december 1959 doet ze mee aan een talentenjacht. Ze komt in de finale van het beroemde Cabaret der Onbekenden in het Eindhovense horecabedrijf Carlton. Met haar versie van "Ma, he's making eyes at me" laat ze alle andere deelnemers, waaronder Peter Koelewijn, achter zich.
De platenmaatschappijen staan in de rij. Ze gaat met Phonogram in zee en in 1960 verschijnt Anneke's eerste single, 'Asmara', een Indonesisch liedje. In Nederland is hiervoor weinig interesse, maar in Singapore staat het nummer drie maanden bovenaan in de hitparade.
De volgende single, 'Maar Charley stuurde me bloemen', heeft in Nederland aanzienlijk meer succes. Dit tienerrepertoire wordt uitgebreid met nummers als 'Flamenco rock' en 'Slobbertrui'. Vooral het laatste nummer veroorzaakt een ware rage. Succes en bekendheid groeien.
Anneke's veelzijdigheid valt in dit vroege stadium van haar carrière al op. Naast de tienerliedjes verschijnen er ook Engelse en Maleise opnamen van haar, onder anderen met The Rivertown Dixieland Jazzband.
Toch is het een Nederlands lied dat voor de grote doorbraak zorgt: 'Brandend Zand'. De ballade over zwarte Dino, die Nina wou, die weer met Rocco was verloofd, krijgt in recordtijd goud en staat drie maanden op nummer 1 in de hitparade.
Het wordt van die positie verdreven door 'Paradiso', dat platina verwerft en goed is voor weer een maandenlange topnotering.
Als Anneke eind 1962 naar Singapore vertrekt voor een tournee met The Dutch Swing College Band, is zij het idool van een hele generatie. Mensenmassa's bij al haar optredens. Er zijn politie-escortes nodig om het podium fanvrij te houden. En dat zo'n vijf keer per dag.
Warenhuis De Bijenkorf vraagt haar na sluitingstijd te komen winkelen omdat anders niet voor haar "veiligheid" kan worden ingestaan. Op de Jaap Edenbaan kan ze alleen terecht wanneer de profs trainen, omdat de directie de eerder ontstane chaos op het ijs wil voorkomen.
In Maleisië willen de mensen 'Oh Malaysia', de Engelse uitvoering van 'Brandend Zand' uitroepen tot volkslied. Ook wordt Anneke benaderd voor de hoofdrol in een speelfilm.
Het succes neemt niet af. Integendeel zelfs. In 1963 staan 'Soerabaja' en 'Cimeroni' achter elkaar weer nummer 1 en ook 'Wladimir', 'Da doe ron ron' en 'Rozen hebben doornen' zijn grote hits.
Van The Beatles is in Nederland op dat moment nog weinig te bekennen. Anneke domineert permanent de hitparade. En niet alleen in Nederland. Ook in Duitsland wordt enthousiast gereageerd op 'Das wird ein Wochenend' en andere Duitse opnames. De KRO geeft Anneke haar eigen televisieshow, die zij ruim drie jaar presenteert.
De grootste professionele uitdaging van 1964 is wel het Eurovisie Songfestival in Kopenhagen. Anneke wordt benaderd om daar Nederland te vertegenwoordigen met het lied 'Jij bent mijn leven' Het nummer blijkt redelijk aan te slaan en eindigt op een verdienstelijke negende plaats. Met haar voordracht verwerft Anneke de internationale persprijs en ook de publieksprijs sleept ze in de wacht.
Op 31 augustus 1964 trouwt ze met Wim-Jaap van der Laan, beter bekend als Wim Croupier van radio Veronica's Teenbeat Club. Op de hitparade doet Anneke weliswaar een stap terug, maar in het seizoen 1965-1966 is zij de leading lady in de befaamde Sleeswijk-Revue in Carré. Hierin komt ze met grote nummers als 'Goldfinger' en met werk van Henri Mancini.
De verminderde belangstelling in eigenland compenseert ze met het verder werken aan haar internationale carrière. Er volgen tournees door Indonesië, Suriname en de West. Anneke neemt deel aan songfestivals in Spanje, Portugal en Griekenland. In het voormalig Joegoslavië boekt ze succes met in het Servisch gezongen liedjes, waarvan er twee met goud worden bekroond. Hoogtepunt uit deze periode is het festival van Montreux, waar Anneke in 1969 luide ovaties in ontvangst mag nemen.
Terug in eigen land staat ze naast Ramses Shaffy in het theaterspektakel 'Shaffy Verkeerd'. Ook behoort ze tot de vaste solisten in de NCRV tv-shows 'Studio Anno'. In 1972 is Anneke als eerste Nederlandse artieste te zien in een tv-special in kleur: 'Een lied voor jou'.
Daarnaast heeft ze met commerciëler getint werk dat jaar succes. Ze wint het festival van Menorca.
Ook al vraagt haar gezin de meeste aandacht, toch blijft Anneke in deze periode regelmatig nieuwe platen opnemen. Zij maakt enkele tournees met Ronnie Tober en in 1976 scoort ze in Duitsland nog met 'Hasta la vista manana'.
Eind jaren 70 opent ze met haar man restaurant Het Koetshuis in het centrum van Eindhoven. Maar al spoedig blijkt dit toch niet te combineren met haar drukke podiumagenda. Want de publieke belangstelling voor Anneke neemt weer toe. Er verschijnt een nieuwe Indonesische lp en later ook een Nederlandse. Zij legt zich meer en meer toe op jazz, een van haar favoriete genres.
Toch is het 'Santo Domingo', Nederlandstalig en commercieel, waarmee Anneke haar comeback op de hitlijsten maakt. Een aantal goedlopende Nederlandse singles volgen elkaarop.
Enkele jaren later veroorzaakt Anneke's optreden als Tina Tumer in de sterrenplayback-show van Hennie Huisman veel opschudding. De act slaat zo aan dat Anneke hem zelfs in haar bühne-act opneemt en een aangepaste plaatopname maakt. In 1992 gaat een langgekoesterde wens in vervulling. Onder de titel 'My one and only love' verschijnt er een magistrale cd met blues, ballads en jazzy nummers, die stuk voor stuk de diversiteit en kwaliteit van Anneke Grönloh etaleren.
In 1993 zet Mies Bouwman haar in het zonnetje in het programma 'In de hoofdrol'. Anneke maakt dan ook een tv-special met de theatergroep 'Jeans' en ze geeft een benefietconcert met The Dutch Swing College Band. Ook op het maatschappelijk vlak is ze actief. Zij maakt zich sterk voor de taboe-doorbreking rond AIDS. Een groot aantal benefietconcerten volgt.
In december 1994 viert Anneke haar 35 jarige artiestenjubileum. Ze vliegt naar Singapore voor een optreden in het Indoor Stadium. Daar zingt zij voor 30.000 enthousiaste fans nog eens haar grote hits. Terug in eigen land verzorgt ze in een uitverkochte Stadsschouwburg in Amsterdam een gala-concert dat uitstekend ontvangen wordt. Op dezelfde dag verschijnt een nieuw Nederlandstalig album, compleet van tekst voorzien door Jan Rot. De debuutsingel 'Als een kind' is wekenlang in de hitlijsten te vinden.
Anneke Grönloh wordt op 29 april 1997 door koningin Beatrix benoemd tot 'Officier in de Orde van Oranje Nassau'. En ze staat dan inmiddels vijf keer vermeld in het Guinness Book of Records. Onder meer de langste nummer 1 notering (24 weken), het langst met een plaat in de hitparade (37 maanden), en vier nummer 1 hits in elf maanden tijd. En die records staan al ruim 31 jaar op haar naam.
Eind 1997 verzorgt Anneke een uitgebreide concerttournee in Singapore en Indonesië. Ook wordt ze benaderd met het voorstel haar levensverhaal te verfilmen. Op 30 maart 1998 gaat in De Kleine Komedie te Amsterdam onder de titel 'Gevoelens' de nieuwe theatertoumee van Anneke Grönloh in première.
Een nieuw hoogtepunt is op 12 oktober 1999 te verwachten, als in de Koninklijke Schouwburg van Den Haag het veertigjarig artiestenjubileum van La Grönloh wordt gevierd.
Tijdens de Nieuwjaarsparty van Evenementenburo Henk Geels wordt in januari 2000 bekendgemaakt dat Anneke is gekozen tot Zangeres van de Eeuw wat betreft het aantal verkochte platen. 'Brandend Zand' is de best verkochte single van de eeuw, er zijn er meer dan 2.500.000 exemplaren van verkocht in de Benelux.
Naar aanleiding van deze cijfers spant Anneke Grönloh een proces aan tegen haar vroegere platenmaatschappij, omdat ze heel veel geld aan royalties misgelopen zou zijn. De rechter oordeelt voorlopig echter dat de zaak verjaard is. In oktober 2000 vertrekt zij voor een tournee in Indonesië. Op de terugweg naar Nederland geeft ze drie concerten in Singapore en treedt ze ook op voor de tv.
|
