|
De Mounties was een Amsterdams komisch duo dat in 1946 werd opgericht door Chris Houthuizen en Ab Smit. De naam is overigens niet daaraan te danken aan dat De Mounties in de begintijd zouden hebben opgetreden in uniformen van de Royal Canadian Mounted Police, dit is slechts een fabeltje. De oorspronkelijk bedoelde naam van het duo was "De Monties", een verwijzing naar Generaal Montgomery en naar een bekend dropje uit die tijd. Echter door een zetfout van de drukkerij stond er op de visitekaartjes "De Mouties". De drukkerij had de N per ongeluk omgedraaid. Wegens tijdnood (de kaartjes moesten datzelfde weekend al rondgedeeld worden) werd er maar een N tussen de U en de T gezet, waardoor de naam De Mounties een feit was geworden
Na te zijn opgericht in 1946 treden Smit en Houthuizen als twee komische gitaristen op in zalen in en rond Amsterdam en maken daarmee een begin met de opbouw van De Mounties. In 1948 wil Smit samen met Houthuizen door voor beroepsartiest, maar Houthuizen ziet dat niet zitten omdat hij een goede baan heeft bij een vijlenfabriek en die niet op wil geven. Smit stapt daarop uit De Mounties en gaat verder als beroepsartiest samen met Herman Kortekaas (later bekend als Kokki in de tv-serie Peppi en Kokki) in het muzikaal komische duo The Merry Singers. De plaats van Smit in De Mounties wordt in 1948 opgevuld door Piet van Bambergen, later beter bekend onder zijn artiestennaam Piet Bambergen. Bambergen bespeelt dan wel geen gitaar, maar dat was op zich geen probleem.
Als in 1950 ook Bambergen door wil voor beroeps en ook nu Houthuizen zijn baan niet op wil geven, stapt Houthuizen uit De Mounties om zich volledig te richten op zijn werk in de vijlenfabriek waar hij inmiddels chef is. De plek van Houthuizen wordt in 1950 opgevuld door Fred Plevier die – net als zijn voorgangers Smit en Houthuizen - een getalenteerd gitarist is. Bambergen geeft zijn beroep als diamantbewerker op en samen met Plevier werkt Bambergen verder als De Mounties. In de jaren die volgen breiden ze de bekendheid van De Mounties verder landelijk uit. Het repertoire dat Bambergen en Plevier brengen, is sinds 1946 niet gewijzigd, maar dat is ook niet nodig in deze tv-loze beginjaren. Midden jaren 50 traden ze op in het programma Gein met Lou en Hein van Lou Bandy en Heintje Davids en in de Johnny Jordaan show.
Begin 1956 voltrekt zich echter een drama bij De Mounties. Tijdens een plaatopname krijgt Plevier op 25 jarige leeftijd een hartaanval die hij ternauwernood overleeft. De doktoren geven Plevier het dringende advies om te stoppen met het jachtige artiestenbestaan, waarna Plevier uit de Mounties stapt.
Piet Bambergen is nu ineens door het noodlot zijn partner kwijtgeraakt en zit nu met de handen in het haar. Er is net een lucratief contract getekend voor een tournee door België en tevens voor optredens voor Nederlandse en Belgische militairen in Duitsland en Frankrijk. De tijd dringt want het eerste optreden is al binnen een week.
Bambergen wendt zich hierop tot zijn voorganger Smit – die dan nog steeds samenwerkt met Herman Kortekaas - en vraagt hem of hij de plek van Plevier in wil nemen. Smit is immers als schrijver van het repertoire zeer bekend met de act van De Mounties en net als Plevier een begaafd gitarist. Na overleg tussen Smit en Kortekaas wordt besloten The Merry Singers op te doeken. Smit kan dan verder als Mountie en Kortekaas kan zich dan wijden aan zijn primaire passie: het circus. Kortekaas gaat samen met John van Essen – de latere Peppi – werken bij Circus Renz als het beroemde clownsduo De Kamée’s.
Smit en Bambergen gaan samen repeteren en staan binnen een week samen op de planken. Ze werken samen een zeer succesvolle tournee af en timmeren verder aan het succes van De Mounties. Delen van het repertoire van The Merry Singers worden geïntegreerd in de act van De Mounties wat een groot succes blijkt te zijn. Talloze optredens in binnen en buitenland volgen en de ster van De Mounties is rijzender dan ooit. In 1959 nemen Smit en Bambergen op de labels van Decca, Olympia en Telefunken tevens drie platen op met in totaal zes nummers, zoals De Spaarpot, Wat jij vertelt en Het Witte Kasteel.
Begin 1960 ontstaat er echter onenigheid tussen Smit en Bambergen over de verdeling van de gage. Bambergen wil als punchliner meer dan 50% van de gage krijgen wat Smit – als schrijver van het gehele repertoire – pertinent weigert.
Dit wordt een onoverkomelijk conflict en eind juni 1960 stapt Smit uit De Mounties. Wederom zat Piet Bambergen nu met de handen in het haar, want wederom lagen er op zeer korte termijn vele lucratieve optredens in het verschiet.
Piet Bambergen wendt zich hierop wanhopig tot zijn oude partner Fred Plevier, en Plevier laat zich door Bambergen overhalen weer terug te keren in De Mounties. Plevier’s gezondheid is inmiddels verbeterd, maar helaas ook niet optimaal. Toch besluiten Bambergen en Plevier de gok te wagen. En met succes.
Hun grote doorbraak kwam op 10 september 1961 toen ze hun eerste televisieoptreden kregen in de Rudi Carrell Show. Hierin traden ze op als twee loodgieters. Door dit optreden waren ze in één klap landelijk bekend. Na hun optreden bleven de Mounties regelmatig terugkeren met komische acts in de Rudi Carrell Show. In 1965 bood Rudi Carrell Bambergen aan om net als hij in Duitsland te komen werken, maar dan zonder Fred Plevier. Bambergen had in vier Duitse televisieshows namelijk een succesvol optreden gegeven. Omdat naast hun optredens ook een hechte vriendschap was ontstaan tussen Bambergen en Plevier, ging hij niet op het aanbod van Carrell in.
In 1965 zouden de Mounties een eigen televisieshow bij de VARA krijgen, maar op 5 oktober kreeg Fred Plevier tijdens een camerarepetitie aan een hartaanval. Hij was op dat moment in de rol van inbreker aan het ontsnappen via een luchtballon, maar viel door de hartaanval naar beneden en overleed ter plekke. Een maand na Pleviers dood scoorde het duo nog een klein top 40-hitje met Wie is wie (groot schandaal in de familie) dat niet lang voor de dood van Plevier werd opgenomen. Het nummer was een cover van Shawn Elliots Shame and scandal in the family, dat dat jaar een grote hit was. Het was nu begin 1966 en wederom stond Bambergen alleen als Mountie.
In 1966 vond Bambergen een nieuwe partner in René van Vooren, de zoon van René Sleeswijk. Van Vooren had Plevier als eens eerder toen die ziek was, vervangen. Hoewel Bambergen nooit zo'n goede vriendschap opbouwde met Van Vooren als met Plevier, werd het nieuwe duo zeer succesvol. In 1967 maakten de Mounties voor de AVRO de komische televisieserie De man zonder hoofd: een van oorsprong Britse serie die door Van Vooren vertaald werd. Een jaar later maakten ze De Mounties show, een televisieprogramma met sketches en liedjes dat de AVRO tot 1974 zou blijven uitzenden. In diezelfde tijd begonnen ze ook met een succesvolle revue. In 1976 wordt De Mounties show overgenomen door de TROS, die het programma tot midden jaren 80 blijft uitzenden. Een vaste gast in de Mounties Show is Joke Bruijs. Na die tijd begonnen de Mounties met een reeks blijspelen die ook op televisie worden uitgezonden. In deze komische toneelstukken waren ook vaak rollen weggelegd voor Rudi Falkenhagen, Jaap Stobbe, Joop Doderer, Bruni Heinke en Monique Smal. René van Vooren zorgde meestal voor de Nederlandse vertalingen van deze van oorpsrong Engelse of Franse toneelstukken. De bekendste kluchten van De Mounties zijn Drie in de pan, Lief zijn voor elkaar, Er is er één jarig en Privé voor twee.
Vanaf de jaren 90 werkte Piet Bambergen voornamelijk zonder René Van Vooren. Zo speelde Van Vooren niet mee in de klucht Pappie, hier ben ik, waarin Bambergen een hoofdrol speelde. Verder speelde hij in 1992 een hoofdrol in de comedyserie Tax free en vertolkte hij in 1994 de rol van Doolittle in My fair lady. Een paar maanden na de première werd hij echter getroffen door een hersenbloeding en later een maagbloeding. Op 15 juni 1996 overleed hij op 65-jarige leeftijd tijdens een vakantie op Kreta bij zijn dochter Tanya aan een hartaanval. Dit betekent het definitieve einde van De Mounties.
René van Vooren werkte na die tijd bij Joop van den Ende. Hij overleed op 25 november 1998 in Blaricum aan de gevolgen van kanker.
|
